Gdy czujemy się, piękni, zdrowi, mądrzy, i szczęśliwie zakochani to żyjemy w hormonalnej, neuroprzekaźnikowej, pachnącej serotoniną, dopaminą i oksytocyną zupie. Na dodatek zupa jest gorąca i bardzo zdrowa. Jednak z czasem zaczynamy tracić te atrakcyjne elementy życia, lub zyskujemy przekonanie, że niektórych elementów wogóle nie otrzymaliśmy (niesprawiedliwie lub nawet złośliwie).

Rozczarowanie, frustracja, złość, poczucie niesprawiedliwości, lęk przed przyszłością (lub  nawet jej brakiem; oops!), czyli nadmiar adrenaliny, noradrenaliny i kortyzolu wpadają  systematycznie do naszej  zupki i skutecznie zaczynają psuć jej smak a w  ostateczności  powodują, że staje się letnia i niezdrowa, lub wręcz zabójcza dla naszego  zdrowia  fizycznego  i psychicznego. Nie brzmi to dobrze, ale niestety jest częste i co  gorsza  powoduje  przygnębienie i poczucie beznadziei.

Za nasze samopoczucie, nastrój no i oczywiście emocje odpowiada autonomiczny układ nerwowy (AUN), a dokładniej nerw błędny grzbietowy lub brzuszny i układ współczulny.

Wzbudzenie jednej z tych części następuje wskutek odbieranych wrażeń z otoczenia lub z wnętrza ciała. Skutkuje to wydzielaniem odpowiednich neuroprzekaźników, które mają za zadanie przygotować nasze ciało do reakcji. Dzieje się to poza naszą świadomością by nasze reakcje były błyskawiczne w przypadku zagrożenia.

Całe szczęście nie jest tak źle. Okazuje się bowiem, że mimo iż większość w/w procesów w naszym organizmie dzieje się bez udziału naszej woli, to jednak mamy pewien wpływ na to jak się czujemy. Możemy np. spowodować, że w bardzo krótkim czasie osiągniemy spokój (czyli najbardziej pożądaną emocję). Co więcej, w zależności od tego jak wykorzystamy te nieliczne momenty w naszym życiu, w których czujemy się spokojni, bezpieczni, zadowoleni lub nawet szczęśliwi możemy przy konsekwentnej, codziennej praktyce aktywowania brzusznej części nerwu błędnego (odpowiedzialnego właśnie za te przyjemne odczucia) zmienić nawykowe wzorce reagowania, powodowane przez np. ciągły stres (walka/ucieczka) lub przytłoczenie (depresyjne ‘zapadnięcie się’) i radykalnie wpłynąć na nasze permanentne samopoczucie.

Czy zastanawialiście się kiedykolwiek nad tym, że ludzie, którzy znaczącą część swojego życia poświęcają duchowości to osoby najczęściej emanujące spokojem, życzliwością, pogodnym, radosnym usposobieniem, zadowoleniem, dystansem do siebie et cetera, et cetera… jednym słowem: szczęśliwi. Co bardziej zaskakujące, często są to osoby niezbyt zamożne, nawet ubogie, zmagające się tak jak wszyscy z większymi lub mniejszymi dolegliwościami i chorobami, niekoniecznie młode, czasem nie posiadające rodziny, i niemające nikogo o kim mogłyby powiedzieć, że jest miłością ich życia i cieszą się wzajemnością w takim samym znaczeniu.

Otóż na stymulację nerwu błędnego brzusznego można m.in. wpływać poprzez odpowiednie praktyki medytacyjne. I tak np. Medytacja Metta czyli Medytacja Miłującej Dobroci (LKM) jest starożytną praktyką kontemplacyjną, skupiającą się na wzbudzaniu w sobie uczucia miłości, współczucia oraz dobrej woli wobec siebie i innych. Regularne praktykowanie pozwala trwale wyciągnąć na wierzch te wszystkie uczucia, których poszukujemy w sobie w procesie rozwoju duchowego. Pozwala wyciszyć umysł, który nieustająco produkuje pełne lęku myśli. Te myśli aktywują część grzbietową nerwu błędnego lub układ współczulny, co z kolei powoduje odczucia braku bezpieczeństwa, czyli w konsekwencji przewlekły stres.

Ludzie wchodzą na ścieżkę rozwoju duchowego z intencją uzyskania totalnego spokoju i poczucia jedności, czyli poradzenia sobie z towarzyszącym im przez całe życie lękiem. Udaje się to nielicznym, ale nie to jest najważniejsze.

Myślę, że w kontekście tego wpisu istotne jest to, że mając świadomość źródła naszego emocjonalnego rozedrgania, wiemy, że możemy sobie z tym radzić. Do tej pory byliśmy nieświadomymi niewolnikami Umysłu i Ciała, bo to one wydawały się najbardziej realne: ciało produkujące chemiczne doznania i bazujący na bardzo uproszczonych schematach umysł, intepretujący te doznania i nadający im etykiety zwane emocjami. I odwrotnie: umysł tworzący podszyte horrorem historie i tym samym aktywujący ciało do nieustannej gotowości do walki/ucieczki lub całkowitego poddania się, zamrożenia, zapadnięcia.

Na pewno nie jesteśmy niewolnikami umysłu, możemy nauczyć się zauważać to, co dzieje się w naszej głowie i świadomie przekierowywać uwagę na te myśli i wyobrażenia, które aktywują nasz nerw błędny brzuszny. Zauważcie, proszę, że jeżeli tak jak w medytacji Metta pomyślicie w tym momencie z czułością o kimś kogo kochacie, o waszym dziecku, przyjacielu lub nawet zwierzaku to momentalnie wasz aktywowany nerw błędny brzuszny zaserwuje wam łychę oksytocyny. Jeżeli poczujecie dodatkowo wdzięczność za to, że takie istoty są w waszym życiu to wzbogacicie swoją „zupę” o serotoninę. Jak najczęstsze wzbudzanie w sobie miłości, wdzięczności, empatii, gotowości pomagania poskutkuje wytworzeniem nowego wzorca aktywności autonomicznego układu nerwowego a tym samym spokojem, poczuciem bezpieczeństwa, a co z tym idzie pogodnymi myślami, a całość będzie wpływać na wasze ciało. Z kolei świadome korzystanie z technik pracy z ciałem i z oddechem, również pomoże uruchomić nerw błędny brzuszny, następnie idące za tym odczucia a w konsekwencji pogodne myśli, które ostatecznie dobroczynnie wpłyną na ciało. Spirala wzrostu. Nic prostszego.